Czy polekowa martwica kości szczęk to zwiastun kryzysu zaufania do nowoczesnych leków?

Polekowa martwica kości szczęki MRONJ (Medication-Related Osteonecrosis of the Jaw) to rzadkie powikłanie, które dotyczy zwłaszcza pacjentów onkologicznych oraz leczonych na osteoporozę lekami antyresorpcyjnymi. Czy korzyści stosowania leków mogą przewyższać ryzyko powstania powikłań? Czy w związku z tym spada zaufanie do leków, które mogą mieć tak poważne skutki uboczne?

Czym jest polekowa martwica kości szczęki? Mechanizm działania nowoczesnych leków antyresorbcyjnych

Polekowa martwica kości szczęki to poważne powikłanie. Mimo że procent nieprawidłowego działania jest znikomy, to zastosowanie leku może budzić kontrowersje i lęk u osób, które ten lek powinny przyjąć. Z drugiej strony bisfosfoniany i nowsza alternatywa denosumab, są to bardzo dobrze przebadane leki o działaniu hamującym resorpcję kości, niezwykle skuteczne w leczeniu osteoporozy lub przy przerzutach nowotworowych do kości.

Problem pojawia się w przypadku, gdy konieczne jest wykonanie zabiegu stomatologicznego takiego jak np.: ekstrakcja zęba. Możliwe jest, że lek antyresorpcyjny uniemożliwi prawidłowe zagojenie się zębodołu, co doprowadzi do odsłonięcia fragmentu kości, powstania silnego stanu zapalnego trudnego do wyleczenia oraz bólu. Kości szczęki są tu wyjątkowo podatne na urazy stomatologiczne (protezy) oraz infekcje jamy ustnej, prowadzące do powikłań i nasilenia martwicy w wyniku osłabionej odporności.

Sanacja stomatologiczna zmniejsza ryzyko martwicy

Jako działanie prewencyjne będzie podjęcie współpracy z innymi specjalistami medycyny, by takim zdarzeniom zapobiec lub je zminimalizować. W tym przypadku rozwiązaniem może stać się konsultacja oraz sanacja stomatologiczna jako standardowa procedura przed planowanym leczeniem lekami hamującymi resorpcję kości. Wykonanie wszystkich niezbędnych zabiegów stomatologicznych leczących i likwidujących potencjalne ogniska zapalne w jamie ustnej odpowiednio wcześnie oraz dokładna higiena jamy ustnej w trakcie leczenia znacząco zmniejsza ryzyko powikłań.

Prawidłowa współpraca pomiędzy specjalistami i na linii lekarz pacjent buduje zaufanie

Stosowanie praktycznie każdego leku oprócz szeregu korzyści leczniczych niesie ze sobą ryzyko powikłań i działań niepożądanych. Są one udokumentowane i rolą lekarza jest przede wszystkim dokładne poinformowanie pacjenta o możliwych zagrożeniach. Pacjent, który zna konsekwencje swojego wyboru podejmuje go świadomie, nie ma więc mowy o kryzysie zaufania do samych środków farmakologicznych. Zwłaszcza że w większości przypadków są to leki, które poprawiają jakość życia najciężej chorych.