Hipodoncja – czym jest? Przyczny, objawy i leczenie.

Hipodoncja to zaburzenie rozwojowe polegające na wrodzonym braku zawiązków zębów a w konsekwencji samych zębów. Zwykle dotyczy jednego lub kilku zębów, dolnych przedtrzonowców oraz górnych siekaczy bocznych. Może dotyczyć tylko braku zębów stałych, jednak zwykle już brak zębów mlecznych może sugerować przyszłe problemy. Jakie są przyczyny hipodoncji? Kiedy można zauważyć pierwsze objawy i jak leczyć zaburzenie?

Jakie są możliwe przyczyny hipodoncji?

Zalążki zębów mlecznych pojawiają się już w czwartym tygodniu życia płodowego. Trochę później między 24. a 30 tygodniem życia płodowego rozwijają się zawiązki zębów stałych. Okres płodowy jest więc kluczowym momentem, który decyduje o zębach dziecka.

W tym okresie bardzo ważne jest jakich wartości odżywczych i składników mineralnych dostarcza matka do organizmu wraz z pokarmem. Niedobory mogą być przyczyną rozwoju także takich zaburzeń jak hipodoncja. Anomalie w rozwoju mogą także spowodować choroby matki w tym okresie (ospa wietrzna, różyczka, gruźlica, malaria, kiła) i przyjmowanie niektórych leków.

Czynnikiem środowiskowym hipodoncji mogącym spowodować powstanie zaburzenia będzie także wczesne leczenie dziecka chemioterapią lub nadmierna ekspozycja na działanie promieniowania rentgenowskiego. Zaburzenie może także być wynikiem urazów.

Na hipodoncję genetyczną narażone są osoby, których rodzice mieli podobne problemy. Hipodoncja genetyczna bardzo często współistnieje z innymi chorobami takimi jak zespół Turnera, zespół Downa, zespół Aperta, zespół Wolf−Hirshorna, zespół Pierr’a Robina, rozszczep podniebienia i warg, choroba ektodermalna.  

O hipodoncji mówimy, kiedy brakuje jednego lub kilku zębów i jest to najczęściej występujące zaburzenie ilości brakujących zębów. Jeżeli w dziąsłach brakuje więcej niż 6 zębów mamy do czynienia z oligodoncją. Natomiast całkowity brak zębów to anodoncja.

Objawy sugerujące istnienie zaburzenia

Wyżynające się u malucha ząbki są zwykle starannie przez opiekunów monitorowane i są powodem do radości, mimo że zwykle ich rośnięcie, wiąże się z większą drażliwością i płaczliwością dziecka. Pierwsze objawy, które zwykle niepokoją rodziców, pojawiają się więc już wtedy. Należy zwrócić uwagę, jeśli:

• Wyżynanie zębów jest opóźnione.
• Następuje zmiana w kolejności wyżynania się ząbków.

W dalszej kolejności mogą pojawić się:

• Wyraźnie zbyt duże przerwy między zębami.
• Zbyt późna wymiana mleczaków na zęby stałe.

Diagnozę o występowaniu zaburzenia stawia stomatolog na podstawie zdjęcia pantomograficznego i stanu uzębienia w jamie ustnej.

Sposoby leczenia hipodoncji

Leczenie hipodoncji zwykle jest koniecznością, ponieważ braki w uzębieniu są przyczyną zniekształceń twarzoczaszki i wad zgryzu. Te zaś prowadzą do problemów z prawidłowym mówieniem i gryzieniem pokarmów. Brak zębów lub za duże szpary między nimi to także problem natury estetycznej. W tym celu łączy się leczenie ortodontyczne – implantologiczne i protetyczne. Posiadane zęby są przesuwane, wszczepiane są implanty, które wypełnią luki. Leczenie dopasowywane jest do wieku pacjenta.